Kuninkaantien muusikot & Les Abbagliati

De ambassadeur van België, Mr Carl Peeters, nodigde deze herfst op woensdag 16 oktober belangstellenden uit, om een concert van Zuid-Nederlandse componisten uit de achttiende eeuw te komen beluisteren in de prachtige wapenzaal van de Ritarihuone (zo mooi vertaald als 'House of Nobility') in Helsinki.

De reden voor deze uitnodiging, met aansluitend een ontvangst, was de viering van de 100-jarige diplomatieke relaties tussen België en Finland. Een waardige reden, dat wel, maar toch denk ik, dat de meeste van de (schat ik) driehonderd belangstellenden eerder voor het concert en de aansluitende ontvangst waren gekomen dan voor de korte viering van betrekkingen. Die 100-jaar diplomatieke relaties zeggen de meesten weinig, in 2018 werden de honderdjarige diplomatieke relaties tussen Nederland en Finland ook niet uitbundig gevierd. Bescheiden wel, met een tentoonstelling erover in de residentie van de Nederlandse ambassade.

Het concert werd ons door de Kuninkaantien muusikot uit Finland (musici van de bekende Koningsweg tussen Bergen in Noorwegen en St-Petersburg in Rusland via Finland) en Les Abbagliati uit Brussel (dit betekent zoiets als: de ons 'verbijsterende' musici) aangeboden en dat in samenwerking met twee solisten, de sopraan Soetkin Elbers, en de muzettespeelster, Marieke van Ransbeeck, beiden uit België.

Zij voerden mooie Vlaams-Franse muziek uit op muziek van rond het midden van de achttiende eeuw; symfonische muziek, religieuze muziek, operamuziek.

Maar ook orkestmuziek samen met de toen zo populaire muzette, een soort kleine doedelzak, die vooral aan de hoven van Parijs en Brussel bespeeld werd. In de Finse tekst van de verzorgde en uitgebreid begeleidende brochure staat 'flaamilainen säkkipilli', in de Zweedse tekst staat 'flamländsk säckpipa', in de Engelse tekst staat 'Flemish bagpipe'; een instrument zoals de ons bekende doedelzak, maar dan kleiner en met een zachte, ronde klank, goed passend bij orkestbegeleide volksmuziek. Het sympathieke muzette-concert was van de Parijse componist Michel Corrette.

Voorts hoorden we een pittige symfonie (met die prachtig klinkende oude hoorns) van de Vlaming Pieter van Maldere, die vanwege zijn werken aan het hof van prins Karel van Lotharingen en van zijn zus, keizerin Maria Teresia van het hof van Wenen Europees bekend werd.

De sopraan Elbers, met de mooie voornaam Soetkin, zong religieuze muziek op Jeremias-teksten van de componist Joseph-Hector Fiocco, een Brusselaar van geboorte en tenslotte werd ons een wat lichter stuk als afsluiting aangeboden: een recitatief en een aria uit de opera Le Tonnelier, de tonnenmaker of kuiper, van Francois-Joseph Gossec, ook uit België afkomstig, maar vooral in Parijs bekend geworden. De openingssymfonie was van de Brusselaar Charles-Joseph van Helmont.

Interessant dat alles, en ook mooi; maar voor de meeste toehoorders toch onbekende muziek, die in Finland in ieder geval nog nooit gespeeld werd. Dank aan de organisatoren en de Belgische ambassade!

Wat is die Zweeds-Finse adelszaal van de Ritarihuone toch mooi. De akoestiek is er goed, de stoelen zijn jammergenoeg vrij ongemakkelijk (al is het Finnish design), de zaalwanden zijn volledig overdekt met vele, vaak bonte en kleurige wapens van veel Zweeds-Finse adelsgeslachten.

Ik vond er de namen van Mannerheim uiteraard, en ook bijvoorbeeld die van Von Frenckell en Von Bonsdorff (bekende namen binnen de FNV, de Fins-Nederlandse Vereniging, die jammergenoeg niet meer bestaat); verder die van Agricola en zelfs Van Suchtelen, een Nederlander, die via en voor Rusland ook in Finland en Zweden diplomatieke carrière heeft gemaakt. Bij het familiewapen van de Bergs merkte de ambassadeur op, dat daarvan nog een Finse, maar ook een Belgische tak bestaat. Interessant dus en als voorname zaal een passende entourage voor zo'n prachtig herdenkingsconcert.

Het publiek was internationaal: diplomaten, Vlamingen en Walen die in Finland wonen en werken; Finnen; een paar in Helsinki of Hämeenlinna studerende studenten en ook een paar Nederlanders.

De ontvangst na het concert was hartelijk, met smakelijke mousserende wijn, heerlijke hapjes, zalige Belgische koekjes en kleine krokante wafels; Belgische chocolade ontbrak er uiteraard niet en tot mijn verrassing was er ook heerlijke Belgische koffie, die (zoals de Finse zweedstalige promotor me toefluisterde) in Dordrecht verpakt en verhandeld wordt. Waarom ook niet in deze tijd van hechte samenwerking tussen België en Nederland?

De hierbij meegestuurde foto is jammergenoeg niet erg scherp. Maar ja, ondergetekende is ook geen fotografische vakman. Erop staat de Belgische ambassadeur, Mr Carl Peeters, bij de vlaggen van Finland en België. Heel passend wel bij dit artikeltje.

een doedelzak voor muzette-muziek

PETRUS, 28.10.2019

PALONIEMI, en zijn brewoners

PALONIEMI ja sen asukkaat / en zijn bewoners (2016, 164 blz.)

Dit boek is op woensdag 23 maart 2016 in de bibliotheek van Lohja gepresenteerd. Het boek is geschreven door Peter Starmans in samenwerking met Henriette van der Woude-Rantalaiho. Het boek kan rechtstreeks bij de auteur besteld en gekocht worden. De kosten zijn dan 20€; 15€ voor het boek en 5€ voor de erbij komende portokosten. Het boek is uitgegeven in twee talen; de eerste helft van het boek is de Finse tekst, vertaald door Antero Helasvuo; dan volgt een katern van 12 bladzijdes met foto's; tenslotte volgt de Nederlandse tekst van Peter Starmans. Het contactadres voor de postbestelling loopt via petrus.starmans@pp.inet.fi.

Kort een idee van de inhoud:

Het gebouw van het landgoed Paloniemi in Lohja is voor Hendrik van Gilse van der Pals ontworpen door Eliel Saarinen en zijn compagnons. In 1914 is het landgoed verkocht; het landhuis zelf is jammergenoeg in 1950 afgebrand.

Hendrik is van Rotterdam via Duitsland naar Sint-Petersburg getrokken, heeft daar de leiding gehad over een fabriek met producten van rubber (laarzen bijvoorbeeld). Na de revolutie in Rusland is het gezin van Sint-Petersburg naar Finland verhuisd; de kinderen van Hendrik, drie zoons en drie dochters, zijn gedeeltelijk in Finland gebleven, gedeeltelijk naar Zwitserland, Zweden en Nederland gegaan.

De nadruk in het eerste gedeelte van dit boek ligt op de stamvader Hendrik en zijn gezin; verder op de oudste zoon Leopold, die componist werd en in Zwitserland ging wonen; vooral ligt de nadruk in het uitgebreide tweede hoofdstuk van het boek op de derde zoon Nikolai, die vermaard dirigent werd en die allerhand relaties had met Nederland. Het laatste korte hoofdstuk gaat over de tweede zoon Max, van wie de nazaten nog steeds in Finland wonen.

En om dat laatste, de relaties tussen Finland en Nederland, ging het de auteur vooral in zijn streven van de laatste tien à vijftien jaar (vooral in samenwerking met Arnold Pieterse), in boeken en artikelen de histortische banden tussen Finland en Nederland te onderzoeken en voor geïnteresseerde lezers in geschrifte vast te leggen.

JORIS LUYENDIJK in HELSINKI

Op 10 februari 2016 waren wij (mijn collega Rogier van de UvH en ondergetekende) uitgenodigd voor een journalistentreffen op de Nederlandse residentie rond Joris Luyendijk. Uiteraard bij gelegenheid van het verschijnen van de Finse vertaling 'Rahan Ruhtinaat', de geldbaronnen, van zijn laatste, veelbesproken en veelgelezen boek. De Nederlandse titel van dit boek over het reilen en zeilen van het financiële centrum Canary Wharf in Londen luidt: 'Dit kan niet waar zijn'. Marja en Jos van de NViF hebben al via facebook op dit boek gewezen en via internet is over de inhoud ervan genoeg te vinden, zodat ik daarover hier verder niet uitweid.

   Het was een zeer levendige bijeenkomst op de residentie, er werd niet alleen gesproken over het in vele talen al vertaalde boek, maar ook bijvoorbeeld over de opgaven van de journalistiek, de taal van journalisten in steeds meer verschillende sociale media, de vorm van aanspreken (u of jij) van lezers of lezeressen, over woordgebruik en beleefdheid in de media en dergelijke.

   De reden, dat ik dit alles hier vermeld, is de volgende: het boek is voor iedereen (want geld is voor allen van levensbelang) een aanrader, in het Nederlands, Engels, Fins of Zweeds. De Finse vertaling van het boek is helder en voor de doorsneelezer/es probleemloos te volgen, het Nederlandse origineel uiteraard ook; al is het onderwerp niet een van de gemakkelijkste (met thema's als: fouten in de structuur van het bankwezen, wetten, amoreel of immoreel gedrag, schuld  van de individuele bankwerker bij panne en zo).

   Joris Luyendijk heeft de gave, zijn taal zo te gebruiken, dat vrijwel iedereen het begrijpen kan. Verder is het boeiende ervan, dat de inhoud niet alleen over de theorie van het bankgebeuren zelf gaat (dat alleen waar nodig en dan helder), maar vooral over opmerkelijke uitspraken van geïnterviewde mensen, die in de Londense bankwereld op allerhand niveaus van hoog tot laag werken; die hem dus (anoniem) allerhand verteld hebben: over de risico's van het bankvak, de onderlinge moeilijkheden binnen de organisatie, de onoverzichtelijkheid en de hierarchie van deze wonderlijke en gevaarlijke bankwereld enz..

   Nogmaals kort gezegd: het boek 'Dit kan niet waar zijn', 'Rahan ruhtinaat', is een aanrader voor eenieder die geïnteresseerd is in de macht en de gevaren van de financiële wereld, niet alleen in Londen, maar globaal gezien.

Met groet,

Pietu

Haagin kuninkaallisen konservatorion nuoriso-orkesteri speelt in de Deutsch Kirche, Helsinki

Zaterdagavond konden we luisteren naar een mooi concert van het Atheneum kamerorkest uit Den Haag, jeugdige studenten van conservatorium in Den Haag..

In de sfeervolle, tamelijk kleine, maar wel redelijk gevulde ruimte van de Deutsche Kirche werden met verve werken van Scandinavische en Nederlandse componisten gespeeld. Als vriendschappelijke confrontatie, maar ook samenklinken van muziek uit twee met elkaar gerelateerde landen.

Jean Sibelius als opening en slot van het geslaagde concert, verder Edvard Grieg uit Noorwegen, Hendrik Andriessen en Tonny Eyk uit Nederland.

Het werd een evenwichtig en klankvol geheel van anderhalf uur spannende muziek, waarbij de romantische klanken van Jean Sibelius (bij de Valse triste zelfs een beetje melancholisch, maar erg mooi gespeeld), de verrassende, variatierijke klanken van Hendrik Andriessen, de stoere klanken van Tonny Eyk (zeer ritmisch en bijna militair strak als bij een mars en dat met alleen maar strijkinstrumenten, heerlijk) en de gevoelige klanken van Edvard Grieg de oren van de luisteraars streelden of ook op een verantwoorde en humane manier plaagden of betrommelden. Een mooi concert dus.

De spelers (en vooral speelsters, want meer dan drie kwart van het team was vrouwelijk) konden er echt wat van! Ze deden ondanks hun jeugd (het betrof immer het jeugdorkest van het Koninklijk conservatorium Den Haag) formidabel hun best en brachten indrukwekkend Europese muziek ten gehore. Vooral de krachtige cello's en de contrabassen imponeerden me, die gaven de stukken een stevige bodem.

De leiding van het orkest had Arjan Tien, een bekende muziekpedagoog en dirigent van Hogeschool Maastricht. Een duidelijke, speelse en levendige concertleider, die een zeer goed contact had met zijn leerlingen voor hem. Van deze directie zal de groep van een veertigtal studenten van de Kc Den Haag de hele tourneeweek door Finland wel hebben genoten.

Wat doet het goed, mooie muziek uit twee met elkaar verwante en toch andersaardige landen zo deskundig en enthousiast te horen vertolken door een stel musici, die hun werk graag en vakkundig verrichten en samen met de boeiende dirigent iets echt en warm in klanken kunnen omzetten. Mijhn pet af voor zoiets!

Met groet, Pietu

JEAN van IJZENDOORN (1932 - 2015)

Mijn goede vriend Jean van Yzendoorn is er niet meer. Hij was mijn collega als taalleraar en mijn landgenoot. Ook hij was al vele jaren in het buitenland, voornamelijk in Finland. Eenieder heeft zijn/haar herinneringen; ik heb de mijne, verzameld in de tijd dat we elkaar beter en beter leerden kennen, na 1990 dus. Jean was een ervaren talenleraar en vertaler, een fijne collega; daarnaast heeft hij zich nog met veel andere zaken beziggehouden, o.a. met schilderen en tekenen, met inkopen voor de bekende firma Teräs Oy in Vaasa, rautakauppa (ijzerwinkel), met reizen voor zaken en zijn plezier, met activiteiten in Nederlands-Finse verenigingen. Hij hield van opera's, kende vele aria's (vooral uit Italiaanse werken) van binnen en buiten, met tekst, melodie en al.

Jean zouden we een soort Vliegende Hollander kunnen noemen. Hij werd geboren in het aloude Schiedam (jaja, de stad van de Hollandse jenever), woonde tijdens de oorlog in het prachtige en toen relatief rustige Delft, ging in Schiedam naar school, werkte korte tijd in Rotterdam bij het Franse consulaat; over die jeugdtijd heeft Jean me vaak en veel verteld. Hij ging al van jongs af aan regelmatig naar Frankrijk, naar familie, om de taal van dat land helemaal onder de knie te krijgen. En dat kreeg hij en hoe! Jean had een uitgesproken talenknobbel, sprak vloeiend Nederlands, Frans, Spaans, Italiaans, Baskisch en Zweeds, maar kon zich ook in het Duits, Engels en Fins meer dan goed redden. Een waarlijk Vliegende Hollander dus, die op vele plaatsen woonde, die zich overal wel kon redden, maar zich eigenlijk nergens echt thuis voelde en telkens wegwilde.

Een zwervende Europeaan van een vroeg stempel, zou je kunnen zeggen. Toen hij jong was, waren Schiedam en Holland zijn thuishavens, nadat hij als jong student langere tijd in Frankrijk woonde, in het Avignon van Vincent van Gogh bijvoorbeeld, waren Nizza en aansluitend Duinkerken zijn woon- en werkplaatsen. Vandaar ging Jean jonggetrouwd (in Helsinki) naar het zo mooie Stockholm, hij werkte daar als lector een jaar of wat voor een uitgever van toneelwerken, maar trok toen toch uiteindelijk naar Vaasa in Finland, naar het land van zijn vrouw Anna-Liisa en zijn dochters Leila en Nina; en tevens de stad, waar hij als inkoopchef bij Teräs Oy lang werkte en waar hij ook al snel begon taalles te geven; lessen in Frans, Italiaans, Spaans en af en toe ook in het Nederlands. Al snel had de hogeschool van Vaasa interesse voor zijn ervaring en kundigheid en stelde hem aan als taalleraar. Daar heeft hij dan tot in de jaren tachtig gewerkt. En dat met veel succes. De Vaasa-tijd was wel de glanstijd van het leven van Jean. Hij werd gevraagd door de Spaanse ambassade consul voor Spanje te worden in de regio Vaasa, en dat heeft hij na de dood van Franco eind 1977 graag geaccepteerd. Hij deed zijn pr-werk voor Spanje zo goed (door tentoonstellingen te organiseren en een actieve Spaanse vereniging te creëren) dat hij daarvoor hoge koninklijke onderscheidingen heeft ontvangen van koning Juan Carlos.

Eind jaren tachtig is hij in Zuid-Finland komen wonen; hij heeft in Savio en Kerava gewerkt als vertaler van technische teksten en vertegenwoordiger van meerdere firma's. Dáár heb ik nader kennis met hem gemaakt via de Nederlandse Vereniging in Finland, waar ik toen voorzitter van was. Hij deed enthousiast mee in het bestuur en volgde mij later in het bestuur van de Fins-Nederlandse vereniging. Uiteindelijk is hij in de jaren negentig een paar jaar de taalbegaafde toeristische hulp voor klanten van gekochte of gehuurde huizen aan de gouden en zonnige kust van Spanje geweest; daar hij voelde zich erg thuis en in zijn latere verhalen kwam vooral dit werk en deze mooie omgeving telkens weer naar boven in zijn herinnering als een soort utopisch paradijs, waar hij zich echt gelukkig en tevreden voelde.

Toch ging hij om gezinsredenen terug naar Finland, en werkte (ook al was hij toen al gepensioneerd) als vertaler verder, tot het uiteindelijk niet goed meer lukte. Door het ouder-worden, door zijn lichamelijke handicaps, door zijn aftakeling, door zijn verlangen naar meer huiselijkheid en aanhankelijkheid, door zijn heimwee naar menselijk contact? Wie zal het zeggen! Maar de laatste jaren voelde hij zich wel tamelijk vereenzaamd en ongelukkig.

Met Jean heb ik vaak, lang en intensief gepraat in het gastvrije huis en de heerlijke tuin van Irmeli, zijn steun van de laatste twintig jaar; we hadden levendige en opgewekte discussies over Europese geschiedenis, over de Gouden Eeuw van Rembrandt, over het Nederland van toen en nu, over de hem bekende talen; zeker ook over exotische talen als het Baskisch of het Provencaals, talen, die hij perfect beheerste en die hij ook in zijn business-contacten intensief gebruikte. Zeker het Baskisch! Want bij zijn Spaanse 'paradijs' moeten we het politiek felle Baskenland insluiten, dat hij heel vaak bezocht, waar hij veel vrienden had en dat hem inspireerde, verder te gaan. Het waren fijne gesprekken, waarbij wij ons urenlang verbonden voelden en die ons soms zelfs enigszins getroost hebben in het toch af en toe wel wat harde bestaan voor buitenlanders in Finland. Aan die uren denk ik nu met plezier terug en ik weet, dat het juist voor Jean maar ook voor mij moeilijk was, de laatste twee à drie jaar van deze intensieve en inspirerende gesprekken min of meer afstand te moeten doen, het lukte gewoon niet meer, Jean was zijn concentratie kwijt. Het zij zo. Jean, Jaska of Jasper, dank voor alles!

Met groet,

je vriend en collega Peter.

(Kerava, 28.03.2015)

Met Jean Sibelius op reis

Gisteren was ik bij de eerste lezing van de Studia Generalia Sibeliana van de Siba aanwezig. De Sibeliuskenner Markku Hartikainen sprak en discussieerde over 'Sibeliuksen matkat ulkomaille', de reizen van Sibelius naar het buitenland. Het prachtige auditorium van het Musiikkitalo was emmervol met studenten en andere muziekliefhebbers, jong ouder en oud. De lezing was levendig, met goede powerpoint presentatie en (wat me verraste in Finland) met enorm veel vragen tussendoor en achteraf, die puntig en to the point beantwoord werden, zodat het talrijke publiek uiterst tevreden naar huis kon gaan. Die grote groep interessenten, een verrassing toch wel, zelfs in dit jaar, het groots gevierde jubileumjaar, 150 jaar na de geboorte van Janne Sibelius in Hämeenlinna. Een verrassing, bedoel ik ook, vanwege de grote populariteit die deze componist van toch vrij lang geleden nog steeds in Finland geniet. 

Het hele jaar door worden er overal in binnen- en buitenland concerten, tentoonstellingen en lezingen georganiseerd en ik maak me geen zorgen, dat die in doorsnee niet heel erg druk bezocht gaan worden. Dit is ook wel verrassend, omdat wij als nuchtere Hollanders zulke herdenkingen niet zo bijster interessant vinden vaak.

Om een paar voorbeelden te geven van activiteiten tijdens en informatie over dit jubileumjaar. In HS van een paar dagen geleden stond, dat er een brochure is uitgegeven onder de titel 'Sibeliuksen poluilla', in de voetsporen van Sibelius, een brochure, die ook op het internet te downloaden is in het Fins en het Engels. Het gaat (voor toeristen bedoeld, die zich voor deze componist interesseren) over de plaatsen, waar Sibelius gewoond en gewerkt heeft, m.n. over Hämeenlinna, Loviisa, Helsinki, Järvenpää en Tuusula. Mooi uitgegeven en ook als papieren brochure wel te krijgen. Een andere grote activiteit is de tentoonstelling van nu in het Ateneum. Bij het bureau van HS in het Mediatalo heb ik het tijdschrift Teema 6/14 gekocht ('Sibelius, säveltäjänero yllättää yhä', Sibelius, de geniale componist, die ons altijd weer verrast). Het is jammergenoeg alleen maar in het Fins te verkrijgen. Allerhand over Sibelius uiteraard staat erin en verder veel over zijn familie, over Aino zijn vrouw, over de dochters, over de kleinkinderen. Heel interessant. Op de site van de Siba kun je verder allerhand vinden over de vele concerten, lezingen of andere activiteiten rond de componist in Finland, maar ook in het buitenland. Vooral in Engeland en Duitsland wordt Sibelius gewaardeerd en veel gespeeld, in Nederland echter stukken minder. Dat gold ook voor zijn vele reizen, waarvan er (voorzover ik het van Markku Hartikainen begrepen heb) geen een uitdrukkelijk naar Nederland voerde, jammer toch wel. Sibelius ging wel veel en graag naar Berlijn, Wenen, Parijs en Londen, om de belangrijkste plaatsen van zijn talloze reizen (in die tijden van moeizaam verkeer) te noemen. Ook in de USA werd hij vlak voor de Eerste Wereldoorlog op stel en sprong beroemd en is dat ook gebleven tot in de dagen van nu.

Genoeg voor nu. Het is lijkt me de moeite waard eens ergens met deze beroemde Fin kennis te maken, in dit jaar zelfs door het brede aanbod uitbundig en op verle plaatsen overal in Finland. Ik kan je verzekeren, dat het geen teleurstelling oplevert, integendeel, ook al is zijn wat melancholieke en zware muziek (echter niet altijd!) voor ons nuchtere Nederlanders soms wat moeilijk te volgen. Het proberen en proeven is het zeker waard. Sibelius is immers een van de altijd genoemde trits, die vaak model staat voor Finland: Jean Sibelius, maarschalk Mannerheim en Paavo Nurmi. De laatste raakt misschien nu wat meer in de vergetelheid, de eerste twee echter zeker niet. De Finnen zijn en blijven trots op hen. En gelijk hebben ze. 
Met groet, Pietu

HERDENKEN, nou ja ... maar toch ...

Vandaag is het weer zwaar bewolkt en nat, de temperatuur nog steeds boven nul, maar toch had ik vanmorgen de taak, de vlag uit te hangen. Vanwege de geboorterdag van Jean Sibelius op 8 december 1860, Sibelius, die dus volgend jaar na 150 jaar pas uitvoerig herdacht zal worden, maar waarmee nu al via publicaties en boeken uitgebreid en zichtbaar begonnen is. Is dat nuttig? Ik weet het echt niet, maar Sibelius is in ieder geval internationaal gezien een beroemd componist, en zulke hebben wij na misschien Sweelinck uit de 17e eeuw in Nederland  nauwelijks. 

Het was de tweede keer binnen een paar dagen, dat ik als 'vlagman' van mijn woongermeenschap de vlag uit moest hangen. Op 6 december uiteraard ook vanwege de Onafhankelijkheidsdag. En die werd uitbundig herdacht: in Helsinki, in Hämeenlinna, in Finland, in media als krant, tv en internet. De tv stond de hele dag in het teken van de herdenking: het ochtendconcert van de studenten, de echt protestantse dienst in de domkerk, waardig, maar ook wat kleurloos en saai, te officieel. Daarna een interessante documentaire over het Ääninen-meer, waar de Finnen tijdens de Vervolgoorlog waren en tegen de SU gevochten hebben. Die documentaire was van nu, dus ging over wat er uit die barre tijden aan overblijfsels overgebleven zijn en hoe de mensen daar nu over denken. Er was voorts de traditionele film over de Onbekende Soldaat, er was een feestconcert live uit de Muziekhal onder leiding van Hannu Lintu met werken van Jean Sibelius en Esa-Pekka Salonen, met afsluitend de nog steeds indrukwekkende Finlandia van Sibelius. Daarna urenlang de ontvangst en het feest in het net gerenoveerde paleis van de president met handdruk van de 1800 gasten, met modeshow van de fraai geklede dames, met veel lintjes op zwarte pakken, met veel aandacht voor de veteranen van de oorlogen tegen de SU, maar ook voor medewerkers van actief vrijwilligerswerk van nu! Zelfs vele sportkampioenen kregen hun verdiende 'loon'.
     Veel herdenking dus, veel feest met uiteraard ook wat protest, misschien dit alles te vergelijken met de koning(inne)feesten in Nederland, maar die hebben toch meer een volkskarakter. Hier in Finland is het allemaal wat plechtiger, waardiger, serieuzer en toch gemeend oprecht. Wonderlijk eigenlijk, ik weet nog steeds niet, wat ervan te denken, maar zoiets zou in Nederland denk ik onmogelijk zijn, jaar in jaar uit, op dezelfde datum, zoals het sinterklaasfeest, dat er echter al helemaal niet mee te vergelijken is. 
     Tja, wat ervan te denken? Zoals gezegd, ik weet het niet, het is zo anders, een beetje 'primitief' of 'naief' naar onze smaak misschien, maar toch ... wel ontroerend. Dit jaar was als mediaal middelpunt (of mikpunt als u wilt) de oorlogsveteraan Hannes Hynönen van 102 jaar oud aan de beurt, om de harten van de Finnen per tv (en voor sommigen direct) te veroveren, en het is hem nog gelukt ook. Samen met Sofi Oksanen, met wie hij mocht dansen en vooral via zijn sympathie voor Jenni Haukio, de charmante gastvrouwe van deze avond, naast haar man, de glimlachende president Niinistö. Zo deed het feest velen (niet alleen in het paleis, maar ook 'in den lande') goed, en waarom ook niet? 
     
Jean Sibelius wordt in Finland herdacht, in Nederland Vincent van Gogh ook wel, maar er is een verschil. 
     Vincent van Gogh werd pas vele jaren na zijn dood (in armoede en ellende) vanuit de vergetelheid in Nederland een schilder om te vieren en trots op te zijn. Dat is wel vaker gebeurd, maar het klinkt wat wrang ... zo laat, Vincent zelf heeft er echt niks van gemerkt. 
     Jean Sibelius heeft daarentegen zijn lange leven lang (en ook daarna uiteraard) een wezenlijke rol gespeeld in het Finse openbare leven, de mensen zijn en waren altijd trots op hem. 
     De populariteit van nu ligt dus in Nederland en Finland iets anders. Kunstenaars als Sibelius, Gallen-Kallela en nog andere hebben inderdaad een grote rol gespeeld in de zelfstandigheidswording van Finland en dat wordt graag en oprecht herdacht. Waarom ook niet? Datzelfde kun je jammergenoeg niet zeggen van Vincent van Gogh, maar ook niet van Rembrandt of Vermeer, om maar twee anderen te noemen. Ook die hebben veel later hun plaats gevonden in Nederland, maar dan hun plaats als erkend kunstenaar, met wie je pr kunt maken, maar niet als persoon, die voor het land als zodanig belangrijk, want 'populair' was. 

Nou goed, dit zijn maar een paar flitsen, die in mijn hoofd rondspeelden toen ik de vlag op moest hangen. Echt meevieren met de Finnen kan ik uiteraard niet altijd, de hele dag aan de tv heb ik niet gezeten, maar wel heb ik gemerkt, dat deze herdenkingen een grote rol spelen in het Fin zijn van de Finnen.
Met groet, Petrus, alias, Pietu

HERDENKEN en TRADITIE

Die Finnen, die kunnen er wat van, zeker tegen het eind van het jaar.

   Herdenken van het feit, dat een honderdtal jaar geleden de Jäger-beweging begon. Daar heeft Finland het aan te danken, dat het niet nog 'social(istisch)er' is dan nu. 
   Herdenken via media, boeken en feesten. 
   Herdenken van het feit, dat 70 jaar geleden de Vervolgoorlog in Finland voorbij was en Finland toch wonder boven wonder zelfstandig bleef. 
   Herdenken van het feit dat Finland vandaag 75 jaar geleden door de Sowjets werd aangevallen en de Winteroorlog begon. Ook dit uitgebreid in de media. En waarom niet? De Onafhankelijkheid van nu is te danken aan de moed van toen. 
   En wij in Nederland herdenken toch ook af en toe?

Tradities worden er nu in Finland ook uitgebreid gevierd. Het is immers (morgen) joulukuu, dat is dus voor de goede verstaander december, en joulu is kerst, kerstman, kerstdiner, kerstmuziek uit Amerika ,.. Ja, dat weten we via muziek en zang al weken zo niet maanden vanwege de supermarkt, die toch mensen moet lokken om zoveel mogelijk te verkopen. 
   De traditie van de kerstman, ik kom daar later nog wel eens op terug. 
   De tradtie van de viering van de eerste adventzondag. We waren twee maal uitgenodigd voor zo'n traditioneel concert met de juichzang 'Hosianna' als steevast gezang van en voor iedereen. En dat concert dan gezongen door een zeer goed koor, prachtige en welklinkende advents- en kerstliederen, grotendeels van Finse makelij. Die zijn mooi, veel mooier dan 'de herdertjes' of 'zie ginds komt de stoomboot'. 
   Dat laatste betreft een Nederlandse traditie; en ook daar wordt veel gezongen, maar dat gezang is gezellig maar eerlijk gezegd alles behalve mooi. 

Gek toch, traditie is out en afgezaagd, bijna zoiets als historische verhalen, je kunt het zelfs ouderwets noemen, maar het hoort erbij en boeit veel mensen nog steeds, jong en oud. Goed toch? Waarom zou je zulke waardevolle zaken als geschiedenis of traditie over boord gooien. Zwarte Piet mag al niet meer, in Zweden mocht hij zelfs niet meer meelopen in de traditionele optocht van gisteren (dat stond zelfs in de Finse krant (HS): racistisch, jaja, maar toch zie je hem naast de Sint overal op facebook of waar dan ook. Weg wezen, beste Piet.

   Traditie van de onafhankelijkheidsviering van Finland op 6 december. In het mooi gerenoveerde paleis van president Sauli Niinistö. Daar is het grote jaarlijkse nationale bal, daar wordt de finefleur van of in Finland uitgenodigd, om de prersident een hand te komen geven, om te komen dansen en je aan het volk te tonen, ook dat nog urenlang per tv. 

Overigens een afsluitende opmerking bij de traditie van het adventsconcert: dat vindt in Finland overal plaats, ook in de kerk van Kerava, met een uitstekend koor en een volle bak, sorry, een goed tot meer dan goed gevulde kerkruimte. Dat concert van vanavond, waar ik met mijn vrouw graag en van harte bij aanwezig was, was in de schitterende Rotskerk van Helsinki, de Temppeliaukion kirkko,  een van de traditionele bezsienswaardigheden van Finland, zonder meer de moeite waard voor jong en oud, daar eens te gaan kijken en eventueel eens te gaan luisteren naar muziek of zang. Want de akoestiek van die ronde ruimte, in de rots gebouwd en bedekt met een koperen plafond, is perfect, erg passend bij zo'n mooi traditioneel concert.

Met adventsgroet en alvast een vrolijke kerst, je toegewenst door Petrus, alias Pietu  

FIETSPADEN KUNNEN IN NEDERLAND ENERGIE LEVEREN

Op 12 november werd er in HS een klein berichtje opgenomen over het interessante TNO-project SolaRoad.

Vrij vertaald levert de korte inleiding het volgende op: In Nederland wordt op proef  energie verzameld met behulp van zonnepanelen die in fietspaden zijn ingebouwd.
De naam van dit proefproject is dus SolaRoad, zonne-energie uit rijwegen, waarover in het Engels en uiteraard het Nederlands uitgebreide informatie is te vinden via google via het sleutelwoord SolaRoad (en TNO uiteraard).
Het is de moeite waard, daar eens te gaan snuffelen, want het lijkt een nieuwe, innovatieve weg te zijn tot duurzame energie!

Er worden twee argumenten gegeven, om deze dure manier van energiewinning te verdedigen:
a) fietspaden zijn vooral gebonden aan intensieve woongebieden, waar veel mensen wonen en extra energie hard nodig is (dus in grote gebieden van het dichtbevolkte Nederland);
b) voorts is het juist bij ons in Nederland van belang, dat zulke energiepanelen geen extra ruimte innemen (in Nederland is het al vol genoeg) en ... fietspaden zijn er genoeg in Nederland, al meer dan 15.000 km!

Als dit proefproject slaagt (100 meter fietspad wordt nu op deze nieuwe manier tot 2015 uitgebreid getest), wil men eerst fietspaden van zulke panelen voorzien; daarna eventueel gemeentelijke rijwegen en heel veel later misschien ook nog de snelwegen.

Het klinkt allemaal veelbelovend en we zullen er maar het beste van hopen.
Zou dit voor Finland interessant kunnen zijn? Misschien wel, als de proefperiode in Nederland voorbij is en er inzetbare en betaalbare producten op de markt komen, maar in Finland zijn er andere problemen wat weersomstandigheden en kwaliteit van de fietspaden betreft.
Ben je geïnteresseerd? Ga maar eens neuzen op het internet via de zeer mooie en gemakkelijk leesbare informatie via de TNO-site.

Met groet, Pietu, alias Petrus

Ingelman-Sundberg en de ZEEWIJK

In HS van gisteren 26 oktober 2014 (sorry ik heb een tijd niet geblogd) staat een interessant verhaal van de schrijfster Catharina Ingelman-Sundberg, die als dochter van twee artsen iets moest studeren en toen maar geschiedenis en archeologie koos. Ze is in Nederland als duikster en archeologe in de jaren 70 bekend geworden door het project rond de gezonken Oost-Indiëvaarder ZEEWIJK, vlak bij de nog beroemdere BATAVIA aan de westkust van Australië op de klippen gelopen en vergaan. Het wrak is in 1969 gevonden en werd door een team o.l.v. Ingelman-Sundberg onderzocht en het gevondene werd gecatalogiseerd. "Työ vei hänet muun muuassa puoleksi vuodeksi pikkuriikkiselle autiosaarelle Australian kupeeseen." (Haar werk bracht haar onder andere voor een half jaar naar een piepklein verlaten eilandje vlak voor de kust van Australië.) Daar hebben ze (twaalf mannen o.l.v. de jonge Zweedse archeologe) het wrak van de ZEEWIJK onderzocht, er allerhand uit opgedoken en gecatalogiseerd. Geslaagd was het project en de gegevens en de gevonden voorwerpen zijn in het maritieme museum van West-Australië te bewonderen. Toch is Catharina later naar eigen keus schrijfster geworden en heeft een nu vertaalde bestseller geschreven, "Kakkua, kiitos!", een stukje cake alstublieft, in het Fins vertaald en op de boekenbeurs van afgelopen week aan het Finse publiek gepresenteerd. Dit boek heeft echt niets met de ZEEWIJK te maken, maar alles met de verzorging van ouderen van dagen. Goed zo :-). Als je gaat googlen, zul je interessante zaken vinden over dit Nederlandse scheepswrak uit vroeger tijden, die ook verder kunnen voeren naar gegevens over de BATAVIA, die als wrak wereldberoemd is geworden. Met groet, Pietu

FINNEN VERVEN RENDIERGEWEIEN OM ONGELUKKEN TE VOORKOMEN

In het Nederlandse NIEUWS NU lees ik op 18 februari het leuke nieuws:

Finnen verven rendiergeweien om ongelukken te voorkomen

De Finse vereniging van rendierhouders gaat de geweien van rendieren bespuiten met fluorescerende verf. Op die manier hopen ze de dieren beter zichtbaar te maken op de weg en zo ongelukken te voorkomen.

Dat meldt het Finse Yle Uutiset maandag.

Op een foto die Anne Ollila van de vereniging heeft gemaakt, is duidelijk te zien hoe het bespoten gewei van een rendier nu bijna licht geeft. (De foto is te zien op www.nu.nl)

Er wordt in Finland al langer geëxperimenteerd met het verven van de vacht van rendieren. Ze hopen dat het beschilderen van de geweien beter werkt, met het oog op het koude en natte weer in het Scandinavische land.

“Het doel is om ongelukken te voorkomen”, vertelt Ollila aan denieuwssite. “We hopen dat het bespuiten van geweien effectief is.”

Eigenlijk een goede zaak, er gebeuren jaarlijks heel wat ernstige ongelukken door botsingen van auto's met rendieren :-). Met groet, Pietu

MAISA VAN DER KOLK

Op zondag 16 juni was ik bij de opening van de zomertentoonstelling van de weefkunstenares Maisa van der Kolk en de schilder en beeldhouwer Mikael Vesper in de Villa Vesper in de buurt van Loppi. Die wonderlijk mooie plek en de tentoonstelling in het atelier van Mikael Vesper is de moeite van een bezoek meer dan waard.

Meer informatie is te vinden via www.loppi.net/villavesper en www.maisa.ml.

De tentoonstelling is er tot 18 augustus.

Maisa van der Kolk is een dochter van een van de chirurgen van de Nederlandse ambulance 1940, de heer Schepel. Over deze ambulance is in het Noorderlicht en op de site van de Nederlandse vereniging informatie genoeg te vinden! Maisa speelde tijdens de opening op allerhand oude, Europese instrumenten, ook op een Finse kantele; ze zong in het Fins, Nederlands en Zweeds, en het was een genot om dat te horen. Ze werd tijdens het concert afgewisseld door een twaalftal leden van Sakarat laulupelimannit uit Uusimaa, die oudere en nieuwere koormuziek ten gehore brachten. Deze volksmuzikanten stonden onder de dsekundige leiding van Anja Hinkkanen. Ook Merikanto en Kuopamäki kwamen aan de beurt, naast volksliederen in het Fins, Nederlands en Zweeds. Ook dit was een genot om te horen (en te zien: vanwege de prachtige volksdracht van de dames).

Mikael Vesper zelf leidde de tentoonstelling in en gaf heerlijk commentaar op en tijdens het concert: over de Kareelse achtergrond van het atelier en de liederen en over de mooi omgeving bij de fraaie vijver vol bloemen aan de kant en in het water. Het concert werd tussen de nummers door telkens duidelijk ingeleid door Maisa van der Kolk en Anja Hinkkanen.

Dus samengevat: een aanrader voor iedereen, die een geslaagd uitje richting Loppi wil organiseren.

Het adres is: Ateljee Villa Vesper, Villa Vesperintie 11, 12630 Sajaniemi, Loppi.

Met groet, Petrus

CONGO en David van Reybrouck

Het bestsellerboek van David van Reybrouck, 'CONGO, een geschiedenis', is nu in het Fins verschenen als: 'KONGO, historia', door Antero Helasvuo vertaald.
Afgelopen maandag (6 mei) heeft (in de fraaie en nieuwe uni-bibliotheek 'Caisa') David van Reybrouck zijn boek zeer interessant en deskundig ingeleid. Gisteren (10 mei) werd een interview met hem uitgezonden via Strada (Yle.fi) én een via Pixel (Yle.Fem), beide gesprekjes op een eigen manier gebracht; de uitzending in Strada was wat uitgebreider en met wat meer veelzeggend illustratief materiaal uit Congo's verleden voorzien.
Het boek zelf (wel een bladzijde of zeshonderd) is boeiend geschreven en ik zal erop terugkomen, als ik het uit heb. Nu ben ik het met grote interesse aan het lezen. In ieder geval is het een aanrader, een bestseller, die al vele drukken in het Nederlands  heeft gehad en tevens is het een boek, dat al in zeven talen is vertaald, in de Scandinavische talen, nu in het Fins en voorts uiteraard in het Frans, Duits en Engels. Gefeliciteerd!


Wat ben ik als Nederlander 'jaloers' op zo'n overzichtelijk en goed geschreven boek over het koloniale verleden van België in zijn Afrikaanse kolonie, de Congo. Waarom 'jaloers'? Omdat zo'n boek eigenlijk ook geschreven moet worden over onze koloniale geschiedenis in Zuid-Afrika en bijvoorbeeld op Sumatra of op Java. Een boek dat de positieve en niet minder duidelijk de negatieve of problematische waarheden van deze geschiedenis naar voren haalt. Naar mijn weten zijn zulke boeken nog niet geschreven.
 
Met groet, pietu

De nieuwe Nederlandse koning heeft Finse stamwortels

(Yle Uutiset van 29 januari 2013)

Inderdaad hebben de drie zonen van koningin/prinses Beatrix via hun vader prins Claus een afstammingsband met Finland. Dat heeft de Finse genealoog Kim Sjöström in 2011 in het Journal of the Foundation for Medieval Genealogy uiteengezet.

Claus van Amsbergs familie stamt van verre uit het vroeger tot het Zweedse rijk behorende Pommeren. Daar woonde ooit (en misschien nu nog?) de graven Schippenbach, van wie de Amsbergs afstammen. En zij waren nu de nakomelingen van een dochter van graaf Niiles Tuurenpoika Bielke en zijn vrouw Eeva Kustaantytär Horn, gravin van Pori. En Pori ligt in Finland. Dit alles meldde Yle.
Gravin Eeva Kustaantytär was geboortig uit een echte en hechte Finse familie. Dit adellijke geslacht leefde in de late middeleeuwen in Varsinais-Suomi (Zuidwest-Finland), in de streek rond Salo (jaja, bekend geworden door Nokia).

Dus, waarde lezer/es, het bijzondere van onze nieuwe Nederlandse koning is tweeledig:

• ten eerste is hij na meer dan honderd jaar de eerste koning na drie koninginnen en een koningin-moeder; 
• en ten tweede heeft hij  ook nog Fins bloed, heel diep in zijn aderen.

Dat lijkt me toch wel een reden, hem uitgebreid in Finland te vieren en te respecteren.

Met groet, petrus

RIJKSMUSEUM heropend

Beste lezer/es,
het Rijksmuseum in Amsterdam is dus na een renovatie van een tiental jaren  heropend, fijn zo, al heeft het wel wat lang geduurd. Ik heb begrepen, dat het resultaat fantastisch is, dus zal ik er bij gelegenheid graag eens een kijkje gaan nemen. Ook in de Finse media heeft deze gebeurtenis weerklank gevonden en ook hier: fijn zo. Het Rijksmuseum is zonder meer een zeer waardevol en waarlijk nationaal Nederlands (zonder negatieve bijklank) museum voor binnen- en buitenlanders. Helsingin sanomat (van 14 april)bood ons behalve een korte tekst ook een foto van de opening aan. Eerst schrok ik even, het bekende voorpand van Cuypers werd vrijwel uit het zicht genomen door dikke oranje rookwolken en pas een moment later besefte ik, dat het geen noodkreet of catastrofebeeld was, maar slechts het gevolg van het feit, dat koningin Beatrix (jaja, nog een dag of wat :-) een enorme sleutel omdraaide, waarmee zij het Rijksmuseum heropende en tevens het vuurwerk in oranje en andere kleuren in werking stelde. Jammer toch, dat HS niet een wat representatievere foto heeft uitgekozen :-).
Een uitermate goede en uitgebreide achtergrondinformatie heb ik gevonden via historiek.net, met zoekbegrippen als: 'opening Rijksmuseum' of bijvoorbeeld 'het Rijksmuseum als nationaal historisch museum'. Een aanrader voor wie niet alleen het nieuws, maar ook de achtergrond van dit gedenkwaardig evenement wil weten.
Met groet, Petrus

AGRICOLAN päivä, dag van de Finse (geschreven) taal

(Sedert lang weer eens present, sorry, maar de laatste maanden kwam er telkens wat tussen.)

Vandaag wordt er in Finland met trots teruggedacht aan de schepper van de Finse schrifttaal, Mikael Agricola. En dat volkomen terecht, want als de Finse taal (en dus ook cultuur) aan iemand zijn zelfstandige en gezonde ontwikkeling in vroeger tijd te danken heeft, dat is het wel aan deze Mikael Agricola uit Uusimaa. Hij maakte als taalgeleerde en sociaal oprechte en actieve bewoner van de Finse provincie binnen het oude Zweedse rijk, als bisschop van Turku en persoonlijke raadgever van koning Gustaaf I Wasa, door zijn bijbelvertalingen o.a. de Finse 'boeren'taal geschikt voor verdere ontwikkeling als schrifttaal, maar ook als algemeen beschaafde Finse taal, zoals wij dat zo mooi kunnen zeggen. Het is dus zonder meer goed, dat de Finnen van nu via de media en de Finse vlag op deze naamdag van Agricola met dankbaarheid terugdenken aan deze man uit de zestiende eeuw, die een enorme en alom stimulerende bijdrage heeft geleverd aan de ontwikkeling van de Finse taal en cultuur.

Ook wij in Nederland hebben onze 'huisman' (talonpoika), onze Rudolf Agricola uit Aduard, die nog vóór Erasmus de (Latijnse) taal en cultuur als rashumanist met grote kennis van zaken heeft gepropageerd en zo aan de cultuur van de oude Nederlanden een grote steen heeft bijgedragen. Dank ook daarvoor.

Met groet en tot een volgend keer, Pietu

Finland - Nederland

                         Voorjaar 2010, forcitia in Zuid-Limburg, de lente is er!

Wat is er toch een verschil van vieren tussen Nederland en Finland juist eind april begin mei!

In een van de laatste afleveringen van RNW - Wereldkrant (al snel ter ziele, geen geld meer ;-) staat: "Bevrijdingsdag uitbundig gevierd." Hier in Finland is er niks gevierd, in Nederland allerhand met parades, speeches of andere herdenkingen, voor jong en oud en drukbezocht ter herinnering aan de Tweede Wereldoorlog. Met twee minuten werkelijke stilte, Het is wel wat. In Finland worden de oorlogen rond 1940 overigens ook wel terdege herdacht, vaker zelfs en meer nog dat in Nederland, maar op een heel andere manier, via veteranendagen, via de onafhankelijkheidsviering en zo.

Een week geleden was het Koninginnedag. Een waar volksfeest, gevierd overal in den lande (in Nederland dus) rond Oranje. Op tv en in het echt, voor kinderen en volwassenen. Fantastisch. Er wordt dan door de koningin met lintjes gestrooid, voor mensen met verdiensten voor volk en vaderland, zelfs soms heb ik horen fluisteren voor Nederlanders in het buitenland, maar daar hebben we in Finland in ieder geval al tijden lang niets van vernomen. Hier hebben die Nederlanders kennelijk geen vaderlandse verdiensten.  De koninginnedag wordt voorts met een ontvangst op de residentie gevierd. Leuk, maar dit jaar dan op 25 mei. Waarom eigenlijk niet op 24 mei, dat is toch de geboortedatum van Willem van Oranje, vader des vaderlands? Dat zegt me in ieder geval meer dan de 30ste april, de geboortedag van Juliana. Is dat gegeven niet wat weinigzeggend voor een volksfeest of in het buitenland voor een nationaal feest voor de Nederlanders aldaar?

De eerste mei is in Nederland meer een feest voor socialisten in eigen kring. In Finland is de dertigste april de vooravond van de eerste mei: het oude studentenfeest Vappu (Walburgis) is dus op de vooravond - uitbundig met eten en drinken en gejoel gevierd; door studenten met hun studentenpet op (die krijg je, als je einexamen hebt gehaald en student mag worden) en ook door oud-studenten, dus samengevat een feest, gevierd door jong en oud, uitbundig hoor, dat wel. De Finse ongekroonde koningin Havis Amanda krijgt dan ook ieder jaar haar studentenpet opgedrukt. Wat lekkere warmte op het mooie maar toch wel blote studentenlijfje. (vgl. http://fi.wikipedia.org/wiki/Havis_Amanda).

Het voorjaar is nu begonnen. Nou ja, het is hier nog steeds aardig fris, maar de bloemen komen al te voorschijn :-). 

En ... op de eerste mei gaat dat Vappu-feest dan na een kort slaapje verder, met vrienden op het frisse terras of met velen op de markt, waar de parijen - en niet alleen de socialisten - via speeches en gratis koffie of erwtensoep hun geslaagdheid willen demonstreren. Ongeloofwaardig, maar wel leuk. 

Gezellig is het, een waar volksfeest, met - zoals ook in Nederland - ook de negatieve kanten ervan: dat er af en toe wat te veel gedronken wordt en dat het afval overal verspreid ligt. Nou ja, dan hebben de (buitenlandse?) schoonmnakers ook weer wat werk.

Met groet, Pietu

NARCISSEN

Rond de paastijd zijn er in Finse kranten vooral gele kleuren te zien. En berichten of advertenties over bloemen, over narcissen, over crocussen, over tulpen ... Mooi wel. Gekopt werd in de paaskrant van HS "Onnen symboli vie talven ja tuo kevään. Narsissi on pääsiäisen kaunotar, joka viihtyy maassa ja maljakossa." Zo zo, dus de narcis is niet minder dan het symbool van geluk, dat de winter vaarwel zegt en het voorjaar brengt. De narcis is de schoonheidskoningin van Pasen, die zowel buiten in de tuin als binnen in de vaas groeit en bloeit. Jaja, 't is me wat :-). Maar goed, hier in Finland moeten we wel erg lang wachten op het voorjaar, vandaar: "Puutarhanarsissit kukkivat meillä pari viikkoa lumien sulettua." De narcissen in de tuin bloeien hier in Finland al een paar weken, nadat de sneeuw weggesmolten is. Nu dus nog niet. Hier in de buurt heb ik een paar crocussen gezien en met pasen zijn honderden potjes met kleine narcisjes op het balkon of voor de deur gezet, maar dat zijn nog niet de echte narcissen, die komen pas ... jaja, eind april of begin mei? ;-). 

Het ergerde me een beetje, dat er weer talloze grote advertenties verschijnen van bloemkwekerijen, die bloemen voor buiten en binnen aanbieden, accoord, dat wel, waarom niet, maar ... waarom altijd dat Finse vlaggetje erbij en tientallen keren benadrukken, dat het hier echt gaat om 'kotimainen tuontanto', een eigen productie van eigen bodem dus. Kan zijn hoor, maar de gewone mens hier koopt in herfst en voorjaar talloze bloembollen bij Anttila of waar dan ook, en die bollen komen vrijwel altijd uit Nederland. 't Is toch niet waar? Jawel hoor, en toch: "Nykyiset, helppohoitoiset ja koreat narsissit ovat kotoisin Etelä-Europasta ja Aasiasta. Niiden jalostus alkoi 1800-luvulla." Juist en dat laatste, dat veredelen dus, deden die Hollanders dan graag, want zo konden ze er goede zaken mee doen, toen en nu. Waarom ook niet? Maar zoals bij zovele producten, komt de narcis (en de tulp en ...) helemaal niet uit Holland, maar van elders. Maar die Hollanders zijn wel altijd zo leep geweest, de bloemen te veredelen en te kweken en dan te verkopen. Zoals gezegd, waarom ook niet? En toch is het goed, dat er in Finland steeds meer bloemen zelf gekweekt worden en ook gedeeltelijk aangepast worden aan het klimaat hier. Ook hier mijn opmerking: Accoord, waarom niet? Maar om dan overal en altijd dat 'kotimainen' (homemade) te benadrukken, nee, daar kan ik niet goed inkomen. Bij Moccamaster weten de mensen ook niet, dat het hier gaat om een 100% Nederlands product. En toch doet dit product het in Finland heel goed. Fijn zo!

Deze foto heb ik 19 mei 2011 voor mijn deur in de voortuin genomen. Een mooie narcis, maar wel een 'laatbloeier' :-). Met groet, Pietu,

STUBB en de Roemeense zigeunerbedelaars

We hebben het deze week al gehad over Wilders en zijn meldpunt. Hier in Finland willen de basisfinnen uit monde van Jussi Halla-Aho ook graag vreemdelingen zoveel mogelijk uit het land weren. Stuur die irriterende zigeuner-bedelaars terug naar huis! Het is inderdaad een raar gevoel dat je krijgt, als er op allerhand plaatsen in Helsinki en ook wel op andere plaatsen bedelaars urenlang op de vaak koude en natte grond zitten, die heel gewoon om geld bedelen, omdat ze zo arm zijn. Daarom zijn ze naar Finland gekomen, omdat ze in hun land nauwelijks rond kunnen komen en ze binnen Europa vrij rondreizen kunnen. Waarom zulk bedelen niet verbieden, omdat het bijvoorbeeld een manier van geldverdienen is, die helemaal niet bij de Finse levensstijl past, vindt Ben Zyskowickz van de conservatieve (regerings)partij. Minister Stubb gaf als antwoord in het parlement, dat het bedelaarsprobleem en de armoede twee zaken zijn, en dat het vrij bewegen binnen de EU niet zonder meer met dit probleem te maken heeft, dus echt niet de reden ervan is. Accoord, zeggen veel leden van de oppositie tegen de regering, die dit probleem duldt en tot nu toe weinig ingrijpt, als het vrij bewegen binnen de EU de reden niet is, welke reden steekt er dan achter? 

Hier hebben we van de minister nog geen antwoord gekregen, maar de inderdaad nijpende armoede in het thuisland en de moeilijke situatie van deze bevolkingsgroep moeten er toch wel mee samenhangen, of ...? Het probleem thuis aanpakken is wellicht een mogelijke oplossing, maar dat helpt de mensen van dit moment niet hun geldproblemen nu op te lossen. En zo als bedelaars op straat irriteren ze alleen maar veel mensen, is dat niet ook wat? 
Ik hoorde overigens vanuit Nederland hetzelfde geluid op een ander terrein: het geld voor ontwikkelingshulp wordt gekort, o.a. met het argument, dat het nu toch alleen maar voorbijgaand helpt. Laten de ontwikkelingslanden eerst maar eens hun eigen binnenlandse infrastructuur verbeteren, dan verdwijnen veel problemen vanzelf. Accoord misschien, maar hebben die landen daar dan geen financiële hulp bij nodig? Dus zo maar korten, omdat we zelf in financiële problemen zitten, klinkt vanuit een vrij welvarend land wel wat vreemd. 

Wat nu te doen is één vraag; wat op lange termijn te doen is een tweede vraag. 
Maar op beide vragen moeten in Finland en Nederland antwoorden gevonden worden, want enigszins verantwoordelijk voor de problematiek mogen we ons toch wel voelen, ons gaat het toch niet zo beroerd als de mensen, waar we het over hebben, nietwaar? 

Met groet, Pietu.

Volendam en Wilders' PVV

Iedereen heeft  misschien al begrepen, dat de bloem in mijn vorige blog een crocus is, jaargang 2011 in mijn eigen voortuin :-).
Op 25 maart stond er een lang artikel in HS van Heikki Aittokoski, die zeven plaatsen van Athene naar A'dam (met commentaar) bezocht heeft in het Europa van nu. De laatste halte was dus Amsterdam, vanwaar hij naar Volendam trok, waar Wilders en zijn PVV bijna de helft van de stemmen kreeg bij de laatste verkiezingen.Wilders wil de welvaart van Nederland afschermen tegen de vreemdelingen, die op allerhand manieren de Nederlandse maatschappij binnendringen; dat stoort, vindt hij. Vandaar kan eenieder zich bij zijn 'Meldpunt' anoniem melden en klachten zonder controle op deze site plaatsen over de vreemde indringers, buur of stadgenoot. Gelukkig dat nationaal en internationaal tegen dit meld-initiatief fel is gereageerd, maar het kwaad is al geschied. Steeds meer allochtonen die in Nederland wonen en hopelijk werk gevonden hebben, voelen zich door dit unfaire Wilders-initiatief bedreigd en beledigd. Is dit nu de vrijheid, die in Europa nagestreefd wordt? Mensen die in een lidmaatland van de EU wonen, hebben toch het recht en de vrijheid, te gaan wonen en werken, waar ze willen? Daar komt echter bij het woord Vrijheid, dat Wilders bezigt, vrij weinig van terecht, bij hem wordt alleen maar gedacht in termen van vrijheid binnen het strenge kader van Hollandse welvaart en civilisatie. Dat is geen vrijheid, maar beperkt nationalisme, niet zo vreselijk modern gedacht dus, zeker niet europees en ook niet mondiaal gedacht. Jammer, al mogen er gerust wel grenzen bepaald worden tussen mensen. Maar niet op de PVV-manier a.u.b. Met groet, Pietu