HERDENKEN en TRADITIE

Die Finnen, die kunnen er wat van, zeker tegen het eind van het jaar.

   Herdenken van het feit, dat een honderdtal jaar geleden de Jäger-beweging begon. Daar heeft Finland het aan te danken, dat het niet nog 'social(istisch)er' is dan nu. 
   Herdenken via media, boeken en feesten. 
   Herdenken van het feit, dat 70 jaar geleden de Vervolgoorlog in Finland voorbij was en Finland toch wonder boven wonder zelfstandig bleef. 
   Herdenken van het feit dat Finland vandaag 75 jaar geleden door de Sowjets werd aangevallen en de Winteroorlog begon. Ook dit uitgebreid in de media. En waarom niet? De Onafhankelijkheid van nu is te danken aan de moed van toen. 
   En wij in Nederland herdenken toch ook af en toe?

Tradities worden er nu in Finland ook uitgebreid gevierd. Het is immers (morgen) joulukuu, dat is dus voor de goede verstaander december, en joulu is kerst, kerstman, kerstdiner, kerstmuziek uit Amerika ,.. Ja, dat weten we via muziek en zang al weken zo niet maanden vanwege de supermarkt, die toch mensen moet lokken om zoveel mogelijk te verkopen. 
   De traditie van de kerstman, ik kom daar later nog wel eens op terug. 
   De tradtie van de viering van de eerste adventzondag. We waren twee maal uitgenodigd voor zo'n traditioneel concert met de juichzang 'Hosianna' als steevast gezang van en voor iedereen. En dat concert dan gezongen door een zeer goed koor, prachtige en welklinkende advents- en kerstliederen, grotendeels van Finse makelij. Die zijn mooi, veel mooier dan 'de herdertjes' of 'zie ginds komt de stoomboot'. 
   Dat laatste betreft een Nederlandse traditie; en ook daar wordt veel gezongen, maar dat gezang is gezellig maar eerlijk gezegd alles behalve mooi. 

Gek toch, traditie is out en afgezaagd, bijna zoiets als historische verhalen, je kunt het zelfs ouderwets noemen, maar het hoort erbij en boeit veel mensen nog steeds, jong en oud. Goed toch? Waarom zou je zulke waardevolle zaken als geschiedenis of traditie over boord gooien. Zwarte Piet mag al niet meer, in Zweden mocht hij zelfs niet meer meelopen in de traditionele optocht van gisteren (dat stond zelfs in de Finse krant (HS): racistisch, jaja, maar toch zie je hem naast de Sint overal op facebook of waar dan ook. Weg wezen, beste Piet.

   Traditie van de onafhankelijkheidsviering van Finland op 6 december. In het mooi gerenoveerde paleis van president Sauli Niinistö. Daar is het grote jaarlijkse nationale bal, daar wordt de finefleur van of in Finland uitgenodigd, om de prersident een hand te komen geven, om te komen dansen en je aan het volk te tonen, ook dat nog urenlang per tv. 

Overigens een afsluitende opmerking bij de traditie van het adventsconcert: dat vindt in Finland overal plaats, ook in de kerk van Kerava, met een uitstekend koor en een volle bak, sorry, een goed tot meer dan goed gevulde kerkruimte. Dat concert van vanavond, waar ik met mijn vrouw graag en van harte bij aanwezig was, was in de schitterende Rotskerk van Helsinki, de Temppeliaukion kirkko,  een van de traditionele bezsienswaardigheden van Finland, zonder meer de moeite waard voor jong en oud, daar eens te gaan kijken en eventueel eens te gaan luisteren naar muziek of zang. Want de akoestiek van die ronde ruimte, in de rots gebouwd en bedekt met een koperen plafond, is perfect, erg passend bij zo'n mooi traditioneel concert.

Met adventsgroet en alvast een vrolijke kerst, je toegewenst door Petrus, alias Pietu  

FIETSPADEN KUNNEN IN NEDERLAND ENERGIE LEVEREN

Op 12 november werd er in HS een klein berichtje opgenomen over het interessante TNO-project SolaRoad.

Vrij vertaald levert de korte inleiding het volgende op: In Nederland wordt op proef  energie verzameld met behulp van zonnepanelen die in fietspaden zijn ingebouwd.
De naam van dit proefproject is dus SolaRoad, zonne-energie uit rijwegen, waarover in het Engels en uiteraard het Nederlands uitgebreide informatie is te vinden via google via het sleutelwoord SolaRoad (en TNO uiteraard).
Het is de moeite waard, daar eens te gaan snuffelen, want het lijkt een nieuwe, innovatieve weg te zijn tot duurzame energie!

Er worden twee argumenten gegeven, om deze dure manier van energiewinning te verdedigen:
a) fietspaden zijn vooral gebonden aan intensieve woongebieden, waar veel mensen wonen en extra energie hard nodig is (dus in grote gebieden van het dichtbevolkte Nederland);
b) voorts is het juist bij ons in Nederland van belang, dat zulke energiepanelen geen extra ruimte innemen (in Nederland is het al vol genoeg) en ... fietspaden zijn er genoeg in Nederland, al meer dan 15.000 km!

Als dit proefproject slaagt (100 meter fietspad wordt nu op deze nieuwe manier tot 2015 uitgebreid getest), wil men eerst fietspaden van zulke panelen voorzien; daarna eventueel gemeentelijke rijwegen en heel veel later misschien ook nog de snelwegen.

Het klinkt allemaal veelbelovend en we zullen er maar het beste van hopen.
Zou dit voor Finland interessant kunnen zijn? Misschien wel, als de proefperiode in Nederland voorbij is en er inzetbare en betaalbare producten op de markt komen, maar in Finland zijn er andere problemen wat weersomstandigheden en kwaliteit van de fietspaden betreft.
Ben je geïnteresseerd? Ga maar eens neuzen op het internet via de zeer mooie en gemakkelijk leesbare informatie via de TNO-site.

Met groet, Pietu, alias Petrus

Ingelman-Sundberg en de ZEEWIJK

In HS van gisteren 26 oktober 2014 (sorry ik heb een tijd niet geblogd) staat een interessant verhaal van de schrijfster Catharina Ingelman-Sundberg, die als dochter van twee artsen iets moest studeren en toen maar geschiedenis en archeologie koos. Ze is in Nederland als duikster en archeologe in de jaren 70 bekend geworden door het project rond de gezonken Oost-Indiëvaarder ZEEWIJK, vlak bij de nog beroemdere BATAVIA aan de westkust van Australië op de klippen gelopen en vergaan. Het wrak is in 1969 gevonden en werd door een team o.l.v. Ingelman-Sundberg onderzocht en het gevondene werd gecatalogiseerd. "Työ vei hänet muun muuassa puoleksi vuodeksi pikkuriikkiselle autiosaarelle Australian kupeeseen." (Haar werk bracht haar onder andere voor een half jaar naar een piepklein verlaten eilandje vlak voor de kust van Australië.) Daar hebben ze (twaalf mannen o.l.v. de jonge Zweedse archeologe) het wrak van de ZEEWIJK onderzocht, er allerhand uit opgedoken en gecatalogiseerd. Geslaagd was het project en de gegevens en de gevonden voorwerpen zijn in het maritieme museum van West-Australië te bewonderen. Toch is Catharina later naar eigen keus schrijfster geworden en heeft een nu vertaalde bestseller geschreven, "Kakkua, kiitos!", een stukje cake alstublieft, in het Fins vertaald en op de boekenbeurs van afgelopen week aan het Finse publiek gepresenteerd. Dit boek heeft echt niets met de ZEEWIJK te maken, maar alles met de verzorging van ouderen van dagen. Goed zo :-). Als je gaat googlen, zul je interessante zaken vinden over dit Nederlandse scheepswrak uit vroeger tijden, die ook verder kunnen voeren naar gegevens over de BATAVIA, die als wrak wereldberoemd is geworden. Met groet, Pietu

FINNEN VERVEN RENDIERGEWEIEN OM ONGELUKKEN TE VOORKOMEN

In het Nederlandse NIEUWS NU lees ik op 18 februari het leuke nieuws:

Finnen verven rendiergeweien om ongelukken te voorkomen

De Finse vereniging van rendierhouders gaat de geweien van rendieren bespuiten met fluorescerende verf. Op die manier hopen ze de dieren beter zichtbaar te maken op de weg en zo ongelukken te voorkomen.

Dat meldt het Finse Yle Uutiset maandag.

Op een foto die Anne Ollila van de vereniging heeft gemaakt, is duidelijk te zien hoe het bespoten gewei van een rendier nu bijna licht geeft. (De foto is te zien op www.nu.nl)

Er wordt in Finland al langer geëxperimenteerd met het verven van de vacht van rendieren. Ze hopen dat het beschilderen van de geweien beter werkt, met het oog op het koude en natte weer in het Scandinavische land.

“Het doel is om ongelukken te voorkomen”, vertelt Ollila aan denieuwssite. “We hopen dat het bespuiten van geweien effectief is.”

Eigenlijk een goede zaak, er gebeuren jaarlijks heel wat ernstige ongelukken door botsingen van auto's met rendieren :-). Met groet, Pietu

MAISA VAN DER KOLK

Op zondag 16 juni was ik bij de opening van de zomertentoonstelling van de weefkunstenares Maisa van der Kolk en de schilder en beeldhouwer Mikael Vesper in de Villa Vesper in de buurt van Loppi. Die wonderlijk mooie plek en de tentoonstelling in het atelier van Mikael Vesper is de moeite van een bezoek meer dan waard.

Meer informatie is te vinden via www.loppi.net/villavesper en www.maisa.ml.

De tentoonstelling is er tot 18 augustus.

Maisa van der Kolk is een dochter van een van de chirurgen van de Nederlandse ambulance 1940, de heer Schepel. Over deze ambulance is in het Noorderlicht en op de site van de Nederlandse vereniging informatie genoeg te vinden! Maisa speelde tijdens de opening op allerhand oude, Europese instrumenten, ook op een Finse kantele; ze zong in het Fins, Nederlands en Zweeds, en het was een genot om dat te horen. Ze werd tijdens het concert afgewisseld door een twaalftal leden van Sakarat laulupelimannit uit Uusimaa, die oudere en nieuwere koormuziek ten gehore brachten. Deze volksmuzikanten stonden onder de dsekundige leiding van Anja Hinkkanen. Ook Merikanto en Kuopamäki kwamen aan de beurt, naast volksliederen in het Fins, Nederlands en Zweeds. Ook dit was een genot om te horen (en te zien: vanwege de prachtige volksdracht van de dames).

Mikael Vesper zelf leidde de tentoonstelling in en gaf heerlijk commentaar op en tijdens het concert: over de Kareelse achtergrond van het atelier en de liederen en over de mooi omgeving bij de fraaie vijver vol bloemen aan de kant en in het water. Het concert werd tussen de nummers door telkens duidelijk ingeleid door Maisa van der Kolk en Anja Hinkkanen.

Dus samengevat: een aanrader voor iedereen, die een geslaagd uitje richting Loppi wil organiseren.

Het adres is: Ateljee Villa Vesper, Villa Vesperintie 11, 12630 Sajaniemi, Loppi.

Met groet, Petrus

CONGO en David van Reybrouck

Het bestsellerboek van David van Reybrouck, 'CONGO, een geschiedenis', is nu in het Fins verschenen als: 'KONGO, historia', door Antero Helasvuo vertaald.
Afgelopen maandag (6 mei) heeft (in de fraaie en nieuwe uni-bibliotheek 'Caisa') David van Reybrouck zijn boek zeer interessant en deskundig ingeleid. Gisteren (10 mei) werd een interview met hem uitgezonden via Strada (Yle.fi) én een via Pixel (Yle.Fem), beide gesprekjes op een eigen manier gebracht; de uitzending in Strada was wat uitgebreider en met wat meer veelzeggend illustratief materiaal uit Congo's verleden voorzien.
Het boek zelf (wel een bladzijde of zeshonderd) is boeiend geschreven en ik zal erop terugkomen, als ik het uit heb. Nu ben ik het met grote interesse aan het lezen. In ieder geval is het een aanrader, een bestseller, die al vele drukken in het Nederlands  heeft gehad en tevens is het een boek, dat al in zeven talen is vertaald, in de Scandinavische talen, nu in het Fins en voorts uiteraard in het Frans, Duits en Engels. Gefeliciteerd!


Wat ben ik als Nederlander 'jaloers' op zo'n overzichtelijk en goed geschreven boek over het koloniale verleden van België in zijn Afrikaanse kolonie, de Congo. Waarom 'jaloers'? Omdat zo'n boek eigenlijk ook geschreven moet worden over onze koloniale geschiedenis in Zuid-Afrika en bijvoorbeeld op Sumatra of op Java. Een boek dat de positieve en niet minder duidelijk de negatieve of problematische waarheden van deze geschiedenis naar voren haalt. Naar mijn weten zijn zulke boeken nog niet geschreven.
 
Met groet, pietu